مادر

مادر

گویند مرا چو زاد مادر پستان به دهان گرفتن آموخت

شب ها بر گاهواره ی من بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد تا شیوه ی راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم الفاذ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من بر غنچه ی گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست تا هستم و هست دارمش دوست

ایرج میرزا

نفس خسته...